Zorgen, verzorgen, zorgjes, zorg, verzorgd….

{ oktober 7, 2009 @ 8:53 am } · { Uncategorized }

Stilletjes zit ik hier te mijmeren. De een is naar school, hij vertrok met niet alleen een zware rugzak maar ook met lood in zijn hoofd zo moe is hij. De ander is naar Antwerpen, dartel als altijd en weer bijna volledig hersteld van Pfeiffer. Ik lees eens terug van de afgelopen maanden, wat is er veel gebeurd en gelukkig ook veel veranderd.

Toch voel ik me wel weer op de proef gesteld. Niet wat werk betreft, want dat is leuk en bovenal leerzaam. Ik merk dat ik niet mijn best doe om aardig te worden gevonden. Het voelt echt als even eruit zijn, denken aan cijfertjes en pc programma’s, apparaten die niks terug zeggen. Heerlijk! Nee, wat meer zorgen baart is onze DS. Ging het van de zomer prima met hem. Nu is de school  weer begonnen en hij doet stinkend zijn best om mee te draaien. Wat hij vooral niet wil is opvallen, apart zijn. Helaas, dit kost ongelooflijk veel energie wat hij absoluut niet heeft. Om maar te zwijgen dat je schoolprestaties ook belangrijk zijn. Omdat hij al in de picture staat valt elke 1 die hij haalt extra op. Kortom stress alom.

En toch vertrouw ik het niet, inmiddels heb ik geleerd mijn gevoel eerst te bespreken met DH. Heel wat rondjes met de hond verder besluiten we dat dit niet zo verder kan. Onze jongen tiert niet, heeft absoluut geen conditie ondanks 1x in de week training en elke zaterdag een wedstrijd. Hij wordt regelmatig niet lekker en zijn misselijkheid en hoofdpijn bevorderen nou niet echt het plezier in het leven.  Ik stuur een email naar zijn psychiater. Per omgaande komt er 1 terug. Ze is per direct gestopt met haar werk…beduusd zit ik voor de pc…Weer een ander opzoeken, weer het hele verhaal…Nee, ik trek mijn harnas aan en bel naar de organisatie. Gelukkig het harnas had ik gerust uit kunnen laten, ze hebben begrip voor de situatie en natuurlijk is het verstandig als DS zo snel mogelijk wordt gezien.

Maandag op pad, in de auto oefenen we het consult van straks. Het klinkt wellicht bizar, maar iemand van 13 jaar mag zelf zijn woordje doen en heeft al heel wat in de melk te brokkelen bij de dokter. Nou ik kan trots zijn ( was ik al ) hij verwoordt heel goed zijn klachten en als ik niet al te bezorgd wil klinken, meldt de arts dat hij DS zeer serieus neemt. Eigenlijk moeten we naar de kinderarts, zucht tsja wie gaan we dan weer nemen…. maar deze arts kan al veel voorwerk doen dus dinsdag al vroeg zitten we in het ziekenhuis om bloed te prikken. Enerzijds wordt het bijna routine voor DS, anderzijds echt lekker voelt het niet. En nu maar wachten op de uitslag…. ‘s nachts kan ik het niet laten me af te vragen wat er nu weer boven mijn hoofd hangt?

Zelf gaat hij moedig voort. Blijft zijn best doen normaal te zijn, ( maar dat doet de oudste natuurlijk ook en ach doen we dat allemaal niet ?) leert zich suf op zijn manier en bezoekt trouw zijn afspraken buiten de deur. Gelukkig mag hij volgende week weer een weekendje bijkomen op de woonzorgboerderij “de Goede Zorg”. Hij kijkt er echt naar uit, terug naar de natuur, terug naar gewoon heel basic. Eten uit het hof, dieren in de wei en mensen om je heen die je begrijpen.

Ik realiseer me dat het zorgen nog niet voorbij is. Onze kinderen zijn me alles, ik probeer uit alle macht te genieten van alles wat ze me brengen. Zou alleen willen dat alles iets geruislozer verliep. Echt een grote mond of dwars gedrag is peanuts in vergelijking met de zorg voor de gezondheid van je kind, tenminste zo ervaar ik het momenteel….