website verplaatst !

bij gebrek aan ruimte is de blog verplaatst naar handwerplezier.tk

groeten websitebeheerder

De wind waait door de bomen…..

DSCF1433

DSCF1434DSCF1435

DSCF1436

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik hoor jullie denken: “Hallo het is nog geen sinterklaas!”

Oké, jullie hebben gelijk, maar terwijl ik hier zit, suist de wind langs het huis, de regen striemt tegen het raam en de haard brand zachtjes onze voorraad houtblokjes. En ineens is het er weer dat knusse knutselgevoel. Ik denk als je hier boven kijkt je direct begrijpt wat ik bedoel….Lapjes, draadjes en patroontjes slingeren  rond op mijn favoriete plekje. Allereerst moest ik mijn huiswerk doen en ik  maakte 2 siggies. ( of zijn het nou siggys?) Eentje ging naar Anita Ameling en eentje ging helemaal naar Noorwegen. Wat ik niet laat zien is mijn werkje amicorum. Speciaal voor Joke uit Zweden…

Daarnaast kocht ik op de handwerkbeurs een wollig werkje. Het breien is niet moeilijk als je recht toe recht aan kunt, maar nu moet ik gaan vilten….mmmmm ik moet nog maar eens zien of dat wat wordt. Mijn mede huisgenoten hebben al eens meewarig een blik geworpen op die rare stukjes breisels.

En toen gisteren een dagje Biggekerke. Weer was er een gezellige dag georganiseerd. Als altijd ga ik in mijn eentje op pad. In de wetenschap dat met een club gelijkgestemden ik zo aanspraak heb. Ik weet nog goed dat ik de eerste keer aankwam bij het gebouw. Ik zag een grote groep vrouwen en dacht oeps….zal ik maar omdraaien…gelukkig toen heb ik dat niet gedaan en ook nu heb ik binnen de kortste keren aanspraak met…….jawel een bekende notabene. Ook Annie Lambrechts is van de partij en we keuvelen heerlijk over onze gezamelijke hobby. Zij heeft haar antieke quiltrand meegenomen. Prachtig om te zien, zeker omdat ik bekende stofjes weer terug zie…Ik had mijn hexagonnendekentje mee willen nemen, maar ik had geen leuke achtergrond . Ook twijfelde ik erg over hoe te quilten..Nog steeds weet ik het niet, maar een mooie achterkant heb ik nu wel, dus de rest komt ook wel..( hoop ik)

Met de rest van de dames is het goed toeven. We starten ons ochtendwerkje. Je ziet het werkje naast mijn breisel liggen, het zijn heel toepasselijk herfstblaadjes en bij de aanwezige winkel quiltshop Leur koop ik een bijpassend lapje als achtergrond. Tsja en dan kom je van zelf op de vraag: “waar ben jij momenteel mee bezig?”  :-)

Ach ja de UFO’s hebben het in elk huis erg goed zullen we maar zeggen….plots laat ik uit mijn mond vallen dat ik altijd nog graag zou gaan kantklossen. Al een aantal jaren verzamel ik de benodigdheden bij elkaar. Een leuke bezigheid en als je zo een paar jaar bezig ben, vallen de kosten ook wel mee..

De dame naast mij veert omhoog…”eh jij wil graag gaan kantklossen?’ Eh..maar heb je al een kussen? Nee die ontbreekt dus aan mijn collectie. En joepie de joepie aan het eind van de dag heb ik niet alleen een heerlijke stukje zelfgebakken appeltaart met een bakje koffie met liefde maar ook een prachtig groot en een schattig klein kussen om te kantklossen. De koning te rijk rijd ik naar huis. Mijn dag kan niet meer stuk. Kijk dat zijn nou de krentjes uit de pap voor mij.

Dus wind kom maar op! En regen, je doet me niks! Ik zit hier heerlijk huiselijk te zijn en ik beloof hierbij plechtig dat ik weer eens op visite ga bij de diverse logjes op zo’n druilerige zondag

tot logs!!!

Van alles en nog wat!

Mijn Ds heeft zich uitgeleefd en mijn blog is weer eens opgepimpt. Ongelooflijk wat er allemaal mogelijk is. Inmiddels leer ik in rap tempo een stukje administratie. Ik moet zeggen, ik geniet met volle teugen van mijn nieuwe functie. Voorzichtig kan ik zeggen dat de computer bijna geen geheimen meer voor mij heeft….

Ondertussen heb ik alleen ‘s avonds tijd voor mijn geliefde hobby handwerken. Ik ben nog altijd druk met mijn miniquiltje ik streef er naar dat deze 31 oktober klaar is dus nog even doorpezen. Vrijdag was ik op de handwerkbeurs. Helaas vond ik het persoonlijk een beetje tam allemaal. Eigenlijk geen nieuwe dingen gezien, maar ook de sfeer was niet zo knus als vorig jaar in de van Nelle fabriek. Maar ja, dat is persoonlijk. Wel nam ik een kunstig breiwerkje mee. Het moet een mooie kettingsjaal worden, dus ik ben benieuwd.

Het softballen is wel helemaal klaar voor dit seizoen. Wat heb ik genoten zaterdag!!! O ja de wedstrijden waren een bijkomstigheid, de eerste wedstrijd leek het voor mij nog wat te worden, maar de tweede was ik vooral goed in blunderen…. Maar na de barbecue…..de lichten werden opgehangen, de disco installatie geïnstalleerd en an wat aarzelende stapjes gingen de heupen los, de knieën werden genegeerd en de voeten van de vloer.  Heel even schoot het door me heen: “was ik maar 20 jaar jonger …!” Ik heb de bilspieren weer afgetraind en na een paar uur los kon ik weer voldaan naar huis. Ik kijk al weer uit naar 2010.

Als laatste ben ik druk streepjes aan het zetten. Nog 2 nachtjes slapen en ze is er weer!!!!! Ik geniet van de weblog hier te zien waarin ik dagelijks kan smullen van hun ervaringen, belevenissen, maar vooral de foto’s. Het is bizar dat je op zo’n afstand toch contact hebt met elkaar. Ik merk dat ze weer geniet want hoorde ik de eerste dagen veel, toen volgde een periode van stilte om nu weer volop sms jes te ontvangen. Dat ze een lieverd is hoef ik vast niet meer te zeggen😉

Zo gaat alles weer zijn gangetje in huize de Bruyn. Heel even is de rust weer wedergekeerd.

tot logs!

Uithuilen en opnieuw beginnen….

Het was me een weekje wel. Ik slaak maar weer eens een diepe zucht. Maar!!! en dat is het allerbelangrijkste we hebben het weer overleefd.

Allereerst moest ik dus erg hard wennen aan het idee dat DD naar Hongarije ging, nadat ik m´n moedergevoel even zijn gang liet gaan en gewoon even een potje brulde was het klaar. Knopje om, kind gaat lekker op vakantie, punt! En ze heeft het geweldig, de vliegreis was een belevenis, het gezin leuk en ze ziet, hoort proeft van alles. Het is grappig op zo´n afstand met elkaar te kletsen via de mail…

In het weekend werd er als gewoonlijk gesofbald.  Er stonden 3 wedstrijden op het programma. Tot zover niks aan de hand. De zaterdag begon.Er kwamen 6 dames opdagen. Voor een spelletje 9 tegen 9.. Oké, hier overleg daar overleg, hun coach speelde mee en we gingen aan de slag. Super sterk waren we niet, maar na bijna anderhalf uur zou de beslissing gaan vallen. Wij hadden de afsluitende slagbeurt. Een jonkie was aan slag en slaat, rent en Yes ons gelijkmakende punt stond in scoringspositie. Toen onze eigen fanatieke coach aan slag. We roepen, we gillen en met opzettelijke 4 wijd komt ook zij in scoringspositie. Zij is ons winnende punt en zij weet dit ook……En dan gebeurd het, er wordt een knoepert van een aangooifout gemaakt…..Ons jonkie stormt naar binnen en…ons winnende punt rent, rent, rent en….gaat in de aanval voor een sliding……en dan val, krak, pijn…..maar wel safe!!! We hebben gewonnen…… en onze coach….zij blijkt haar kuit en enkelbeen te hebben gebroken. We zijn als team helemaal de weg kwijt. Winnen oké, maar graag zonder brokken! Zondag spelen we weer….ons maatje is er niet in het veld bij, gelukkig zit ze er aan de kant wel bij en we doen er een tandje bij, de winst die we boeken is voor haar. Maar we hadden haar liever op haar vertrouwde en geliefde derde honk gezien.

Mijn DH had de afgelopen dagen veel om over na te denken. Zijn paden verlopen niet altijd zo gladjes. En blijkbaar zijn er mensen die het nodig vinden zijn leven tot een hel te maken. Als echtgenoot sta je erbij en kijk je ernaar. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld. Ik heb me weer eens goed beseft hoe belangrijk mensen om me heen zijn. Hoe fijn het is als mensen met je mee denken, of je een hart onder de riem steken. En wat heerlijk als alles dan weer op zijn pootjes terecht komt. Even halen we weer opgelucht adem , we zijn weer ouder en wijzer geworden.Alhoewel als ik in de spiegel kijk ook weer een beetje grijzer!

Tussen de bedrijven door gaat ook mijn werk gewoon door. Ik wordt momenteel ingewerkt en leer me suf  over alle knopjes op de computer. Ik wist niet dat er nog zoveel mogelijkheden waren. Ik geniet wel enorm hoor. Gelukkig ken ik de andere kant van het werk dat ik doe. Ik ken de plaats van de mensen die de patiënten behandelen. Volgende week begint het dan echt, ik kijk er met gezonde spanning naar uit.

De lastige week is voorbij, heel wat traantjes zijn er weggepinkt. Heel wat keren heb ik moeten zuchten. We gaan weer dapper voort in de strijd. Weekje kom maar op!

Zorgen, verzorgen, zorgjes, zorg, verzorgd….

Stilletjes zit ik hier te mijmeren. De een is naar school, hij vertrok met niet alleen een zware rugzak maar ook met lood in zijn hoofd zo moe is hij. De ander is naar Antwerpen, dartel als altijd en weer bijna volledig hersteld van Pfeiffer. Ik lees eens terug van de afgelopen maanden, wat is er veel gebeurd en gelukkig ook veel veranderd.

Toch voel ik me wel weer op de proef gesteld. Niet wat werk betreft, want dat is leuk en bovenal leerzaam. Ik merk dat ik niet mijn best doe om aardig te worden gevonden. Het voelt echt als even eruit zijn, denken aan cijfertjes en pc programma’s, apparaten die niks terug zeggen. Heerlijk! Nee, wat meer zorgen baart is onze DS. Ging het van de zomer prima met hem. Nu is de school  weer begonnen en hij doet stinkend zijn best om mee te draaien. Wat hij vooral niet wil is opvallen, apart zijn. Helaas, dit kost ongelooflijk veel energie wat hij absoluut niet heeft. Om maar te zwijgen dat je schoolprestaties ook belangrijk zijn. Omdat hij al in de picture staat valt elke 1 die hij haalt extra op. Kortom stress alom.

En toch vertrouw ik het niet, inmiddels heb ik geleerd mijn gevoel eerst te bespreken met DH. Heel wat rondjes met de hond verder besluiten we dat dit niet zo verder kan. Onze jongen tiert niet, heeft absoluut geen conditie ondanks 1x in de week training en elke zaterdag een wedstrijd. Hij wordt regelmatig niet lekker en zijn misselijkheid en hoofdpijn bevorderen nou niet echt het plezier in het leven.  Ik stuur een email naar zijn psychiater. Per omgaande komt er 1 terug. Ze is per direct gestopt met haar werk…beduusd zit ik voor de pc…Weer een ander opzoeken, weer het hele verhaal…Nee, ik trek mijn harnas aan en bel naar de organisatie. Gelukkig het harnas had ik gerust uit kunnen laten, ze hebben begrip voor de situatie en natuurlijk is het verstandig als DS zo snel mogelijk wordt gezien.

Maandag op pad, in de auto oefenen we het consult van straks. Het klinkt wellicht bizar, maar iemand van 13 jaar mag zelf zijn woordje doen en heeft al heel wat in de melk te brokkelen bij de dokter. Nou ik kan trots zijn ( was ik al😉 ) hij verwoordt heel goed zijn klachten en als ik niet al te bezorgd wil klinken, meldt de arts dat hij DS zeer serieus neemt. Eigenlijk moeten we naar de kinderarts, zucht tsja wie gaan we dan weer nemen…. maar deze arts kan al veel voorwerk doen dus dinsdag al vroeg zitten we in het ziekenhuis om bloed te prikken. Enerzijds wordt het bijna routine voor DS, anderzijds echt lekker voelt het niet. En nu maar wachten op de uitslag…. ‘s nachts kan ik het niet laten me af te vragen wat er nu weer boven mijn hoofd hangt?

Zelf gaat hij moedig voort. Blijft zijn best doen normaal te zijn, ( maar dat doet de oudste natuurlijk ook en ach doen we dat allemaal niet ?) leert zich suf op zijn manier en bezoekt trouw zijn afspraken buiten de deur. Gelukkig mag hij volgende week weer een weekendje bijkomen op de woonzorgboerderij “de Goede Zorg”. Hij kijkt er echt naar uit, terug naar de natuur, terug naar gewoon heel basic. Eten uit het hof, dieren in de wei en mensen om je heen die je begrijpen.

Ik realiseer me dat het zorgen nog niet voorbij is. Onze kinderen zijn me alles, ik probeer uit alle macht te genieten van alles wat ze me brengen. Zou alleen willen dat alles iets geruislozer verliep. Echt een grote mond of dwars gedrag is peanuts in vergelijking met de zorg voor de gezondheid van je kind, tenminste zo ervaar ik het momenteel….

De tijd is net een lapjesdeken…

20 jaar en lapjesdeken 006

De dagen rijgen zich weer heel rap aan elkaar. Vanmorgen eerst maar eens de stoelkussens van buiten in de schuur gelegd. Buiten is nu wandelen, trappen tegen bladeren en snoeien in de tuin.En o ja af en toe nog een softbalwedstrijd. Binnen geniet ik van mijn tafel en allerlei ideeën die schreeuwen om mijn aandacht.

Ook het huis vraagt of ik me actief met hem bezig wil houden, dus schoorsteenveger gebeld, boel opruimen en creatief nadenken over opruimplekken. En jippie, jippie dit weekend wordt er een ware handwerkkast gerealiseerd. Ik kan me er nog niks bij voorstellen, maar laat dat stukje denkwerk maar over aan een echte vakman:-) Ik droom alvast over de inrichting. Eindelijk alle voor mij nuttige rommel bij elkaar. Dan hoef ik dus van de winter maar naar de B van breinaalden of eh… de Q van quilttijdschriften of eh… nou ja dat geneuzel dus.

Maar naast al deze aangename activiteiten is er een rol voor mij bijgekomen. Namelijk die van weer werkende vrouw. De eerste week begon ik toch wel weer wat onwennig aan deze taak. Gelukkig mag ik langzaam er in groeien en begin ik met halve dagen, 2x in de week. Op mijn gemakje kijk ik mee in de keuken die administratie heet. En na nu 1 1/2 week weet ik dat ik prima op mijn plekje zit. Ik weet al meer van verzekeren dan ik ooit geweten heb. En dacht ik aardig op de hoogte te zijn van computermogelijkheden, nou ik weet nog niks. Ik moet wel glimlachen om mijn collega’s. Ze kennen me eigenlijk niet, maar als ik tegen iemand verzucht dat ik nog veel moet leren maar al wel mensen in kan schrijven vraagt een van hen: “Hoe snel wilde je eigenlijk ingewerkt zijn?….” Oeps een rake opmerking en ik weet oké Ger de lat mag wel weer een beetje zakken meid.

Voor het thuisfront is het natuurlijk ook weer even wennen. Was het u vraagt wij draaien, is het nu u vraagt en je mag zelf draaien. DS die heel enthousiast is, moet er nog even iets op verzinnen waar ik ook al weer ben op die 2 dagen. Enja, bellen is natuurlijk geen optie, zolang het huis niet in de brand staat of zo. Gelukkig constateer ik bij mezelf veel meer evenwichtigheid. Ik kan hem nu zelf laten nadenken over mogelijke oplossingen voor zijn problemen. Eigenlijk ben ik daar wel trots op, want loslaten is niet echt mijn sterkste punt als moeder. DD weet daar alles van en geniet van haar vertrek binnenkort naar Hongarije. Ik zucht nog maar eens diep als ik er aan denk. Welke schoolidioot heeft dit soort veel te spannende uitstapjes toch bedacht😉 Al duizend keer zag ik het vliegtuig crashen en potentiële jongens Hongaren zijn natuurlijk allemaal fout… Maar wees gerust ik hou mijn mond, slik en neem naast de tissues ook fisherman friends mee ( sterk spul hè) bij het uitzwaaien. Wat heerlijk dat ik hard mag werken in die weken!

Gelukkig hoef ik me ‘s avonds voor de tv ook niet te vervelen. Tientallen zeshoekjes willen graag een stukje stof om zich heen, om uiteindelijk allemaal gezellig naast elkaar te eindigen. Een eenvoudig maar vooral leuk werkje. De quilts moeten nog heel even wachten, want ik wil mezelf nog niet helemaal verpesten met al een lekker dikke deken op mijn knieën. Al hoewel als je de weerberichten mag geloven komt het met dat quilten dit weekend dik in orde .  Mijn SBS, amicorum en siggies lopen momenteel heel zachtjes achter mij aan. Wees gerust de tijd is geduldig en als drie weekenden softballen voorbij is, is het buitenspelengeweest en begint het binnenvermaak!

Werk aan de winkel…

uilenquilt 001De vorige keer schreef ik over UFO’s. Voor de niet quilters onder ons dat is een unfinished object. Maar zie hierboven. De uilenquilt waar ik in ons oude huis, temidden van alle verhuisdozen mee begon is af. Met de hand gepatched en gequilt. Ik werd natuurlijk voor gek verklaard, allemaal rechte vierkantjes dat is een flitsend karweitje voor de naaimachine. Maar wanhopig van het inpakken van mijn enorme huisraad was dit een welkome afleiding!

Inmiddels is het met dat huisraad aan het goed komen. Na 3 jaar kan ik zeggen dat ik elk plekje weer heb gezien en eindelijk van alles weg heb gedaan. Eindelijk afscheid nemen van spullen die al jaren staan te verstoffen. Oh en ik heb nog genoeg hoor, zeker als het over handwerken gaat , al komt ook daar orde in de tent als de man van mijn nicht een mooie kast komt maken. Ik ben nu al trots op ‘m;-)

Ja en dan komt er een punt dat ik denk: ‘welke uitdaging kan ik weer aan?” Mijn DS heeft zijn draai wonderwel gevonden op school, mijn DD wil heel graag haar eigen paadje bewandelen, DH werkt en ik…..? Het handwerken heeft me zeker door de afgelopen maanden heen geholpen. Ik kon me focussen op lapjes, draadjes en naalden, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.En op het moment dat ik er aan toe ben rolt er een email over het scherm: “iets voor jou?” Een baantje bij de fysio, administratief een hele andere kant van ‘de zaak’ . Ik zie het als mijn kans om een andere richting uit te gaan dan verpleging….

Wat me nog nooit was gebeurd, komt nu. Nooit was ik zenuwachtig voor een sollicitatie, ach een beetje gezonde spanning dat wel, maar nu….Ik bezie mezelf van een afstandje en moet erg om mezelf lachen. Oh..oh…Tsja en dan wist ik natuurlijk ook wel dat ik geen 20 meer ben, geen ervaring heb en van een hogere functie kom…gaandeweg het gesprek bedenk ik me: “wat heb ik te verliezen?”

In de week die volgt denk ik goed na of ik wel weer kan en wil werken. En dan word ik uitgenodigd voor gesprek 2. Met de griep in mijn lijf vertrek ik. EN…… ik vind het fantastisch!! Zenuwachtig ben ik allang niet meer, nee, ik geniet! Ik word verantwoordelijk voor iets administratiefs, dat is heerlijk onbezorgd, drukte en stress? Nou kom een weekje mee draaien in de zorg en je weet wat drukte en stress is. Dit voelt heel relaxed.

Weer volgt een weekje gezonde spanning. Uiteindelijk merk ik dat ook als het niets wordt, de ervaring van weer op gesprek gaan goed is voor mijn zelfvertrouwen. Ik weet nu, arbeid kom maar op.

DOnderdag te midden in een winkel gaat de telefoon, ik kijk de verkoper aan en verontschuldig mij diep: deze moet ik echt even opnemen…”En ja ik ben aangenomen!!! Wow….het personeel in de winkel deelt mijn enthousiasme en begrijpt dat dit heel belangrijk voor me is.

Oké wereld ik ben er weer, ik deed al mee, maar dit voelt completer. Soms is carriere echt niet zaligmakend, ik heb geleerd dat er genoeg kleine pareltjes zijn om van te genieten. En zoals de oma van mijn man vaak zei: tel je zegeningen, tel ze 1 voor 1! Nou dit is er 1 met stip!

De jaren ’60 en Mexico…

073We keken er al een poosje naar uit, maar vorige week was het dan zover. We gingen met 15 vrouwen solexen. Juist deze dag had ik uitgekozen om beginnend ziek te worden. Nou ben ik ergens heel!! goed in en dat is gewoon de signalen van mijn lijf negeren. Dus hup leren jackie aan, sjaal om en gaan…. Ik heb me laten vertellen dat het 30 graden was, nou niet gemerkt😉

Maar alle gekheid op een stokje, zo’n solex is echt geweldig. Aangekomen in Tinte…….( Dat ligt in Zuid-Holland, en wel op Voorne Putten…) wanen we ons binnen 5 minuten in de jaren ’60. Juke box aan, lange regenjas, mal helmpje, handschoenen en sjaal om ( was ik toch niet gek gekleed!) op de foto. Tsja en dan de korte cursus met oefening. Eerlijk gezegd zal de lucht op Voorne Putten erg vervuild zijn geweest die dag… Maar oh wat is dat stukje Nederland mooi. Het is een stukje landschap waar ik echt van hou. Weilanden afgewisseld met bebossing, veel koeien, paarden en fluitende vogels, heerlijk!!! En een mooie huizen!!! Kwijlbakkies stroomden over….

‘s Middags bereidden we een picknick voor bij bezoekerscentrum Tenellaplas. Het gebied is echt aan te raden om eens te bezoeken.Wacht wel met eten totdat de kolonies wespen zijn verdwenen! Want begonnen we met alleen maar heel veel lekkers ( het leek wel het verhaal van de 5 broden en 2 vissen) opeens uit het niets wemelden het werkelijk van de wespen. Volgens mij had er 1 op de wacht gestaan en ging het als een lopend vuurtje over de plas dat er bij het bezoekerscentrum een heerlijke lunch wachtte. En al roept heel Nederland ze doen niks hoor! Nou was ik de zondag ervoor al in aanraking gekomen met deze vrolijke vriend, 1 van de dames kreeg bezoek in haar mond wat toch een minder aangename verassing is!

Na een kleine rustpauze togen we weer verder op onze high tech ‘fietsen’…Om na een poosje langs jawel de Wilgenhoek te tuffen…Je zou zeggen ja oké wat is daar zo bijzonder aan? Nou ik heb mijn armen er haast uitgezwaaid want daar woont: quilting Jeannet ( http://www.quiltingjeannet.blogspot.com )

Wat was ik blij dat we eindelijk het vertrouwde schuurtje in Tinte weer zagen.Want inmiddels gilde mijn lijf toch wel om mijn aandacht. Na nog wat mooie foto’s belandde ik thuis eerst maar eens op de bank. Alwaar mijn DH mij uiteindelijk naar boven stuurde. Het was al lang geleden dat ik zo’n hoofdpijn heb gehad. Echt nagenieten was er echt niet bij!! Vervolgens sloeg de verkoudheid toe en hoestte ik de longen uit mijn lijf en ja…als je dan door bent voor de tweede ronde sollicitatiegesprekken dan eh…. moet je jezelf ook afvragen in hoeverre de Mexicaanse griep jou in de greep heeft. Na een telefoontje met de GGD en 4 mensen verder weet ik dat ik geen contact mag hebben met zwangeren en zieken. Zucht….Ik meet me suf aan de koorts die ik gelukkig niet krijg maar ja een hoestdrankje bij de apotheek, mwah toch maar niet zelf halen….en een zwangere van je mogelijke nieuwe werkplek gaat zelf toch maar in quarantaine zitten…en poetsen in een kantine nou misschien nu niet echt heel handig….naar een vriendin waarvan de echtgenoot flink ziek is nou nee en ook al was ik het niet van plan het is wel lastig als het ook eigenlijk wordt afgeraden…zucht…Gelukkig vele paracetamols verder en een werkelijk walgelijk drankje knap ik zienderogen op. Al moest ik gisteren erg om mezelf lachen toen ik een dubbele wedstrijd moest softballen en na elk sprintje zo ongeveer aan de zuurstof moest. Wat ben ik dan trots dat ik niet meer rook. Dan was ik verzekerd geweest van een longontsteking en die dans ontspring ik nu toch maar mooi. Ik hoop wel dat ik niet al te veel virussen heb rondgestrooid en dat het geen negatieve invloed heeft op mijn sollicitatie!

Nou ja en al ben ik een ongelooflijke crea bea, een naald en draad is echt heel zwaar als je stront verkouden bent😉 Al kan ik met trots melden dat een UFO veranderde in een Affo en wat dat dan weer is voor de niet creatievelingen dat lees je een volgende keer……..

Een nieuw tijdperk..

zomerfoto's 2009 055

Zo de vakantie zit er na vandaag echt op. De klassenlijsten worden bekeken en met een beetje spanning wachten we het nieuwe schooljaar af. Ik kijk echt uit naar de eerste schooldag, heb al van alles in mijn hoofd. Als ik goed om me heen kijk, mijn poetsbril opzet hoef ik echt niet bang te zijn dat ik me ga vervelen.

De afgelopen 8 weken zijn hartstikke goed gegaan. Van te voren zag ik er erg tegenop. Ik wist we gaan niet met vakantie, maar ik wist nog niet hoe onze 2 pubers dit gingen ervaren. Wat een geluk dat het 8 weken prachtig mooi weer was. Ik heb denk ik maximaal 10x niet buiten kunnen ontbijten…. Ondanks de spannende momenten/ dagen die er zijn geweest rondom een bevriend gezinnetje hebben we natuurlijk ook veel leuke, gezellige, gekke, lachwekkende momenten gehad. Het is toch heerlijk dat kinderen kunnen genieten van een broodje zomaar ergens op een muurtje…

Wat betreft mijn handwerken ben ik niet zeer actief geweest, ach ja een steekje hier en daar en een blokje van het een of ander. Ik moet nodig weer aan de slag met mijn albumquiltjes en de SBS gaat volgende week verder ( ik loop nog 8 blokjes achter😦 ) Maar ik ben vol goede moed en pak langzamerhand alles weer op.

zomerfoto's 2009 060

zomerfoto's 2009 058 Wat ik momenteel heel leuk vind is het haken en breien, Ik heb wat proefstukjes gehaakt om de slag weer te pakken te krijgen  en met breien heb ik een paar sokken opgezet. Sokken zijn overzichtelijk en niet zo groot als een trui…. Het is superhandig om mee te nemen en alhoewel ik slecht 2 dingen tegelijk kan praten en breien/haken dat lukt prima!

zomerfoto's 2009 059

Met de antieke quilt vordert het langzaam maar gestaag. Het middenblok is op de hoekdriehoekjes klaar en ik ben alvast aan de sterren begonnen. Alle restjes die ik kan vinden worden er in verwerkt en jippie jippi..had ik eerst 1 meter achtergrondstof nu door een bezoekje aan Quiltshop Leur 3 meter dus genoeg achtergrondstof!!

zomerfoto's 2009 057

En dan de UFO’s ze lachen en lonken me toe vanaf een quiltrek in de huiskamer. Gisteren kon ik de verleiding niet meer weerstaan. Ik ben begonnen de uilenquilt af te maken. Heerlijk steekje voor steekje met cottondraad van Quilt it Dotty. Ik moet me echt even een weekje kwaad maken dan is deze af…

Zo reilt en zeilt het verder in huize de Bruyn. We kijken weer uit naar wat komen gaat en koesteren de warme herinneringen aan een goede zomer!

Leef!


Wie had ooit kunnen bevroeden dat het gesprek wat ik in het begin van ons trouwen met DH voerde nu zo hot item in ons leven zou zijn. Niet dat we onze toezeggingen in daden hoeven om te zetten. Maar wel dat donatie in het algemeen gesprek van de dag is,vooral  tijdens onze dagelijkse wandeling met de hond.

Toendertijd had alleen ik met donatie in familiekring te maken gehad. Als kind maakte ik van nabij mee dat mijn oom moest dialiseren. Als kind was ik altijd welkom binnen dat gezin en eigenlijk vond ik het heel gezellig als mijn oom naar ‘het kamertje’ ging. Spannend ook al die apparatuur aan zijn lijf en heel gewoon dartelde ik er omheen. Nu besef ik dat het eienlijk heel bijzonder was. Alleen al het feit dat terwijl het mantelzorggehalte heel hoog was, er plaats was voor zo’n wildebras als ik.

Later ontmoette ik mijn huidge DH. Hij was al jaren bloeddonor. Als vanzelfsprekend ging ik met hem mee. Om vervolgens zelf ook de stoute schoenen aan te trekken en mijn bloed af te staan. In eerdere stukjes heb je al kunnen lezen hoe angstig ik ben voor naalden in mijn lijf. Het geven van bloed was voor mij geen vanzelfsprekendheid. Gelukkig wist men op een goed moment de juiste zorg te biedenaan al die mensen die de moeite namen hun bloed af te staan. Helaas is het donorschap voor mijn DH niet meer weg gelegd, al blijft hij hopen het ooit weer te kunnen gaan doen. Ook bij mij is dit stukje verdwenen. Een verandering bij de organisatie van de bloedbank zorgt ervoor dat het plaatselijke Rode Kruis buiten spel is gezet. Het saamhorigheidsgevoel bij de donoravonden verdween en ook het stukje zorg kwam op losse schroeven. In mijn geval onverantwoordelijk, dus helaas….. of……

In 1998 viel bij net als bij de rest van Nedeland de brief op de mat voor registratie donorcodicil. Wederom voerde mijn DH en ik het gesprek. Dit gesprek was niet: “Waarom wel donor?” Maar juist: “Waarom zouden we geen donor worden?” Hier konden we geen enkel antwoord op vinden, dus met een: Ja het formulier op de post en jaren is het voor ons buiten beeld geweest. Totdat onze kinderen groot genoeg zijn om ook het gesprek mee te voeren. Daarbij realiseren we dat ook onze ouders bij eventueel overlijden op de hoogte moeten zijn van onze wensen.

Dan is het 2008 onze vriend verteld dat hij doodziek is en waarschijnlijk gebruik moet maken van een donor. Het roept bij mij veel vragen op en via internet probeer ik de juiste informatie te verzamelen. Ook de bloedbank bel ik met mijn vragen, kunnen wij iets betekenen? Hoe werkt deze vorm van donatie? Helaas moest ik constateren dat hier nog wel het een en ander schort aan heldere voorlichting over donatie in welke vorm dan ook. Ik bedoel mensen per direct ontmoedigen terwijl de zieken knokken voor leven, vind ik een gemiste kans. Natuurlijk begrijp ik dat bepaalde vormen van donatie een ingrijpende en soms ook onmogelijke manier is voor bepaalde mensen, maar toch…. Hierdoor word ik ook niet gemotiveerd bloedonor te worden.

Nu is het  dinsdag 18 augustus 2009. Vandaag een belangrijke dag voor onze vriend. Vandaag hopelijk de start van een nieuw voortbestaan van zijn leven. De dag waarop zijn donor de benodigde materialen afstaat. Ik heb er oprecht bewondering voor, want met het verzamelen van informatie weet ik inmiddels dat zijn daad beslist geen kattepis is! Maar het besef dat iemand door zou kunnen leven dankzij deze daad brengt mij terug bij de afweging ‘gewoon’ weer bloed donor te worden. Het donorcodicil was vanzelfsprekend dus waarom het bloeddonor zijn dan niet?

De dag is nog jong, de daad kan bij het woord worden een beetje leven voor een ander  leven!

« Older entries
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.